Eit ord i ørkenen

eg såg ordet

opne seg mot verda

det opne ordet

midt i ei ørkenstille verd

nake og lite

falt ordet til bakken

uttært og ynkeleg

i si leiting etter ein heim for tanken

eit øyre det kunne bu i

i ei verd av stein og sand

var ordet ein oase,

endå ope, endå friskt, endå

            glødande vakkert

for dei som våga å høyre