Sin eigen musikk

du har andre tonar

på dine eigne noteark –

mennesket er sitt eige univers;

hovudet eit ukjent bibliotek

kanskje ser vi lysglimt

i kjente frekvensar

kanskje ikkje

berre glimtvise treff,

som smil i auga og mjuke ord

og handa som grip den andre,

held saman i stormen:

to parallelle univers

kviler i kvarandre sin skugge