I dag grov eg eit stort, mørkt hol i hagen,
så djupt, at eg nesten ikkje kunne sjå
botn
Etterpå klatra eg ned,
og her sit eg no,
med hendene for auga, og knea mot
brystet
og ventar
Ventar på noko;
At sola skal sjå over kanten
og fylle mitt hjarte med lys
Eller at nokon skal bøye seg over,
sjå meg og rope meg opp att –
Be meg komme
ut i lyset
og sjå at verda er som før
- for det veit eg jo at den er
Det er berre ikkje så enkelt å sjå det
her nede
kor eg sit
nett no
…
---
…
og ventar – du finn meg vel snart?
#pytondag
Dette har vore ein dag eg gjerne skulle stryke frå kalendaren. På så mange vis. Og det har vore mi eiga skuld, i all hovudsak. Satsar på at laurdagen vert betre. (Biletet tok eg forresten under den førnemnde fjellturen!)
