lengten kan best
skildrast
som ein flytande måne
på himmelhavet,
der alle tårene
eit menneske kan sleppe ut
vert samla som eit hav
og i dette havet
sym månen sakte
over horisonten
der ute
på den mørkaste baksida
av vår nære, men likevel så fjerne
satellitt
sit håpet mitt
med haka kvilande på knea
og ventar på
eit lite
eit aldri så lite, om enn mikroskopisk
livsteikn frå deg
Kære Englepappa. Jeg har slet ingen ord til dit smukke digt og billede. Der er bare dine, i dit digt, i din stund, her.
SvarSlettSender dig min største varme hilsen! Og tak for alt det du deler med os og verden.
Alt det bedste sendes din vej!