mandag 17. februar 2020

Mitt nord

kompasset i hjartet mitt
var innstilt mot deg
lenge før den kvelden
du tok handa mi, smilte til meg
og let det magiske regne som gullstøv
over ansikta våre,
då hjartet valde si eiga retning
og eg lærte kva det vil seie
å vere lukkeleg

alt lenge før dette
hadde kompassnåla dirra
i himmelretninga mot deg,
og natta, som eg ana gjekk mot ein morgon
var ikkje så svart lenger;
auga var opne, stega vaklande, kroppen ustø
men eg hadde ei retning
eit nord

som stadig flyttar seg i terrenget
men held seg stabilt
der du er


Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar