onsdag 27. mars 2019

Væskehimmel



lengten kan best
skildrast
som ein flytande måne
på himmelhavet,
der alle tårene
eit menneske kan sleppe ut
vert samla som eit hav
og i dette havet
sym månen sakte
over horisonten

der ute
på den mørkaste baksida
av vår nære, men likevel så fjerne
satellitt
sit håpet mitt
med haka kvilande på knea
og ventar på

eit lite
eit aldri så lite, om enn mikroskopisk
livsteikn frå deg



Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar