søndag 14. februar 2016

Du såg



det lyset det brenn
som ein fakkel i auga,
lynglimt frå eit hjarte
gjennom tid, gjennom rom

festa seg til kleda mine
trengde gjennom huda, håret,
tvinna saman nye nervebaner,
let blodet renne slik det skulle

og det brennande lyset
vart jordsmonn å vekse i,
vatn som næra, gav liv
til flammen som endå brann stille

kunne vel nokon mista vegen,
i eit slikt striregn
av kjærlege tankar
då du såg på meg –


1 kommentar: