søndag 20. desember 2015

Treet og vinden



eg såg ein gong eit tre
det stoltaste av dei alle,
høgreist og flott, med heva blikk
i den store skogen

eg såg kor det måtte bøye seg
for vinden ei haustnatt
og vinden i vinterkulda
kor vårvinden drog det mot bakken

eg såg kor det måtte la seg forme
av det usynlege - lufta det pusta i
såg kor krokrygga og audmjuka det vart
av dette naudsynte grunnlaget for livet

eg såg ein gong eit tre
det mest audmjuke av dei alle,
bøygd og tøygd til det ukjennelege
i den store skogen

eg såg kor det smilte mot meg
let gleda skine som eit mysterium;
kjente ei undring over dette snodige
- at det først no var eit lukkeleg tre –


1 kommentar: