fredag 13. februar 2015

Vinterklede



det er ei drakt av lys,
stille samansmelta - ein symbiose
mellom sola og vatnet
- ikkje er det smerte
eller liding
men ei undring, eit tankeinnfall
svevar i periferien av det ein veit
og forstår

for denne drakta er kulde
klede av fastlåste dropar
og ikkje-eksisterande lys,
nærast eit fråvær
som skuggen av eit tre som har falt
ein tanke som endå ikkje er tenkt -

likevel, i desse skuggane
ser eg livet myldre fram
det er diamantar i eit skrin, utvalde
til sine formål
og elska for det dei er,
brukte til å krone eit verk
i eit rike der menneska er gjest

så kan eg stå her i undring,
kjenne den same ikkje-varmen
krype gjennom sko og jakke,
prøve å forme meg til ein del av heilskapen
som i ein gest;
eg er ein medskapning
og velkommen -


10 kommentarer:

  1. Stunder mot år, men vinterklærne blir nok på en stund til.
    Vakkert :)
    Ha en fin kveld.
    Mormor

    SvarSlett
  2. Vinterdrakten er vel i ferd med å forsvinne, i hvert fall her hvor jeg bor!
    Flott bilde!

    SvarSlett
  3. The wild tangle of lines creates a wonderful natural canvas. Lovely.

    SvarSlett
  4. Beautfiul capture.

    Visiting from BLACK AND WHITE WEEKEND.

    FRANKLY MY DEAR

    SvarSlett
  5. indeed we are connected to everything… beautiful image and poem.

    SvarSlett
  6. Har alltid beundret mennesker som kan uttrykke små og store hendelser, følelser, inntrykk osv slik også du så mesterlig gjør..... og med flott følge av bilder! Flott!
    :)

    SvarSlett