torsdag 30. januar 2014

Imitasjon #5


Pære

Eit laurdagsdikt på ein torsdag... berre fordi eg likar pære så godt! (Torsdagstema)
 

Når lakrisen tyngjer som stein
og renn som seig sirup i kroppen

Sjokoladen smeltar på tunga…

Når brusen er slokna, heilt temt,
eg klarar knapt svelgje ein dråpe (til)

Sjokoladen renn mjukt gjennom halsen…

Når chipsposen knitrar, og sofaen gynger,
dropsen er borte, og samvitet tyngjer

Sjokoladen boblar i blodet…

Då skulle eg ynskje
det var deg eg åt
du saftige, fristande pære!

onsdag 29. januar 2014

Skyteglad



Eg stiller dykk opp
på rekke
- det er lettare slik
og ingen får bind for auga
eller noko siste ynskje oppfylt
før eg fyrer laus

Etterpå kan de spørje
eller gjere kva de vil
- det er som eit sprøytestikk;
Kraftig oppvurdert
og over før du
veit ordet av det

Nikon
har smertefri mekanikk
på den måten


(onsdagstema)

tirsdag 28. januar 2014

Imitasjon #4




Kan denne spegelen lagre
alle orda, alle fraser som er sagt,
både av godt og vondt
og bere det med seg
til alle dei som seinare står her
og vurderer seg sjølv
- eller, vurderer den personen
som dei andre trur at dei ser
når dei ser det som spegelen viser –
og lar orda henge i lufta, orda
strekke sine lange fangarmar,
som usynleg tåke
og fylle rommet, heile bildet?

Det kan jo vere,
kva veit vel vi
om speglane sitt indre liv

i alle tilfelle
er det beste å vere forsiktig med orda,
så det som kjem attende
er godt –

Trials






(Our world tuesday)

mandag 27. januar 2014

Eg ynskjer...




vi kunne vakne opp
til ei verd som var kvit,

dekt av eit vernande lag,
ei silkemjuk kappe –

at alt det skeive var rett,
at alt det knuste var heilt

vi kunne vakne opp
og ikkje lenger sjå dødens fotspor over marka

at heile verda var eit nytt, blankt ark
og vi alle fekk utlevert
like mange fargeblyantar kvar –


På lån


Ei vag kjensle
av noko flyktig
legg seg som eit filter
over auga mine
- de spring over snart frosen grunn,
ei eng, der sommaren ein gong var
og eg ser dykk som mine plantar,
mine blomar
i ein sommar som varer og varer
men eg veit –
de er her på lån, i dag
i morgon
og så ein dag er det eg
som går der, krokrygga, sliten
over dei frosne livsmarkene
og undrar – kor vart dei av, alle
dagane eg skatta
så altfor lågt?

Ei kjensle av noko flyktig
legg seg som ei hinne
over alt eg gjer
og ei kviskring stig opp
som damp
ifrå molda:
Dei er her i dag – i dag!

I DAG!