søndag 3. august 2014

Stå i fred



Den vesle blomen i vindauget
på soverommet,
den vi fekk av ein ven
for lenge sidan
alt då vi så vidt var gifte
og huset stod nytt og ubrukt
Den fekk stå i fred

Den vesle steinen bak huset
mellom stien og
syrinbuskene
den du syntes var så fin,
glattslipt, blank og kvit
og som passa så godt inn
der den låg
Den fekk liggje i fred

Og bøtta, den raude og skitne
den vi brukte til å bere vekk ugras i
og ha mold i
når vi skulle pynte i hagen
Den som du ikkje ville ha inn,
og som difor vart ståande bak syklane
Den fekk stå i fred

Det var berre vi levande
glade, triste, sorgfulle, lukkelege
og tvers gjennom ufarlege
som måtte reise
leggje alt bak oss, finne nye vegar å gå
Det er ikkje fred for menneska
i krigen
berre for dei små bagatellane,
som vitnar om liv som er levd

1 kommentar:

  1. det er et smukt digt!
    stærkt og nært.
    tak:)
    klem, laila

    SvarSlett