fredag 2. mai 2014

Tapte fordomar




alle mine tapte fordomar
vandrande som skjelvande gjenferd
i mine for lengst slitte klede,
smiler sine usynlege smil
frå ei tid som aldri kjem att

mine tapte fordomar
alle dei tankar eg har tenkt,
som no heng som slitte filler
i ruinane av ein by
som er sletta frå kartet

kor gjerne eg skulle gått tilbake
sett byen då den var ny,
gått i nyvaska klede
på asfalt som endå var varm;
då skulle eg knust alt saman
hive kleda på bålet og pløygd opp asfalten
med friske tankar, i håp og glede

men mine tapte fordomar
er utanfor rekkevidde,
eg må leve med gjenferda
mine skranglande skjelett i skapet
og aldri vil dei tape seg meir enn no –
eg forsonar meg, forsonar meg
det er ingen annan veg å gå
alle mine tapte fordomar
får vere tapte, utanfor rekkjevidde

eg snur ryggen til
let dei labbe etter meg langs vegen,
medan eg prøver så godt eg kan
å vere ein annan, skilje meg ut
frå den eg ein gong var

7 kommentarer:

  1. Flott innlegg, både dikt og den uskarpe b&w illustrasjonen!

    SvarSlett
  2. Flott illustrasjon til diktet!
    Ha en fin helg!

    SvarSlett
  3. Perfekt illustrert til disse ettertenksomme ordene!
    :)

    SvarSlett
  4. A silhouette of a rose flower?
    www.homezweethome.info/2014/05/whistleman.html

    SvarSlett
  5. Takk takk!

    Lina: Yes, it's a rose!

    SvarSlett
  6. Emotive image. Sorry I'm so late visiting ;)

    SvarSlett