mandag 20. januar 2014

Mur




Det byrja med ein murstein som falt
Muren var ikkje lenger heil,
og eg stirra på det gapande holet
og den einsame, falne mursteinen
kvar gong eg passerte

Ein dag var mursteinen borte,
eg såg den aldri att,
staden den låg var flattrykt
og graset brunt –
Året etter var det ingen spor

Ingen andre la merke til holet i muren,
det stod der tomt og gapande,
og små markblomster slo seg ned
og alle menneska gjekk forbi
med auge som ikkje såg

Ein dag var det to hol i muren,
eg stoppa måpande opp
og ei fortvila kjensle breidde seg
i luftrommet – akkurat der eg stod
Eg såg ingen andre som stoppa

- Ser de ikkje at muren smuldrar?
ropte eg, sprang frå person til person,
heldt dei fast i jakkene,
tvinga dei til å møte blikket mitt –
Ikkje ein av dei svara, dei snudde og gjekk

Og muren fortsette å forsvinne,
stein for stein, eg såg ikkje kor dei vart av
eller kvifor nokon tok for seg av steinane
eller kven desse er
som ikkje frykta konsekvensane

For eg var sikker på at noko ville skje,
verda ville endre seg
når den store muren ikkje lenger var der
og heldt alt på plass
Eg slutta å passere under den –

Frå andre sida av gata stod eg og ropte,
dag etter dag, men ingen høyrde
og til slutt rasa jordmassane ut
- det som var att av den store muren
klarte ikkje stå imot presset

No er gata stengt, butikkane tome,
ingen går denne vegen meir
Det heile starta med ein murstein som falt
og eg klarar ikkje slutte å undre meg;
Burde eg løfta den første på plass att – sjølv?

1 kommentar:

  1. Hm..
    Godt spurt!
    Men så tungt å gjere det åleine, vi burde (bør) løfte i flokk!

    SvarSlett