tirsdag 15. oktober 2013

Tom for ord




Eg vakna i natt, utsveitt og varm
med bankande hjarte
og store auge,
for draumen var nær
så verkeleg nær
og skremmande vakker og vill;

Eg drøymde om skogar,
fjell som kneisa over avgrunnar
djupe som svartmalte hav

På toppen av ei klippe,
så høg og så bratt
at ingen før hadde sigra og vunne,
der stod eg, breibeint og stolt
med hår som blafra i vinden
(og der burde eg teke eit hint)

Langsamt lyfta eg hendene til munnen
og ville rope mi glede, rope mi sorg
rope til all villskap kunne renne vekk
og berre kjærleiken liggje att
som eit skylag, ein dis, rundt føter og klippe

Eg ropa og ropa, tømte mitt hjarte,
til slutt var det heilt tomt for ord

heilt tomt

for ord

og eg stokk, ei rysting gjekk gjennom kroppen
ein skrekk som ikkje slapp taket,
ikkje før eg vakna med eit rykk
og kunne riste av meg den vonde kjensla

tom for ord...
verre kan det ikkje bli

2 kommentarer:

  1. Fullstendig enig. Et mareritt det der! Med sykdommen jeg har, blir en redd for at språkfunksjoner skal forsvinne. Min gamle mor som til slutt ble blind, prøvde å skrive hver dag. Det var ganske hjelpeløst skrevet etter hvert. Det hun var redd for var å glemme hvordan bokstavene så ut. Åmiste språket betyr jo fullstendig isolasjon det. Ikke rart du var glad or at det bare var en drøm

    SvarSlett
  2. A perfect crescent moon, perhaps the image will soothe the nightmare.

    SvarSlett