fredag 13. september 2013

Uventa utgong



Vi stivna til stein
ved først glytt av sol,
heilt uventa
Det kom som sommarsnø
og rørslene vi stivna i
var slett ikkje planlagde;
Blikket ditt
like stort og tomt som mitt –

Vi – som trudde vi var av dei gode,
av dei som streva etter det som var rett
og bra for dei fleste

og så var det vår fasade som krakelerte
i lysglansen, og våre kroppar
som sakte vart sedimenterte – ytst til inst,
til berre ein liten kjerne
av tåpeleg anger
låg att

Kven skulle trudd

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar