mandag 23. september 2013

Grensevaktene



vi sette opp gjerde
frå høgste snaufjellet
og heilt ned til fjorden

her skulle ingen vere i tvil
om kor grensa gjekk
og kva vi var villige til å tole –

det var slett ikkje mykje;
vi skaut kvar einaste forvilla sjel
som våga setje foten over grensa

– vi låg på lur og passa på
med ukrenkeleg rett
til vår eiga side

eit og anna lik låg tilbake ved grensa
men til slutt var det ingen som kom,
dei visste alle kva vi (ikkje) tolte –

slik gjekk dagane, slik gjekk åra
eit liv passerte
og vi sat stivna i kvar våre vakthus

ingen av oss tenkte eitt sekund på å sjå
det absurde i situasjonen;
vi passa på, det var vår einaste misjon

og ingen tvilte på vår rett
- men gleda, ja gleda ved å eige og ha kontroll
den kjente vi aldri noko til

4 kommentarer:

  1. Fine og tankevekkande ord, nydelig bilde.
    mvh Marie/MT

    SvarSlett
  2. Utrolig godt formidlet! og nesten litt komisk når en leser og tenker på hvor `flinke`(?) vi er til å markere vårt revir, underlig... :-)

    SvarSlett
  3. Veľmi pekná fotografia.
    Very nice photo.

    SvarSlett