tirsdag 5. februar 2013

Ikkje gråt



Barn, ikkje gråt,
denne kappa er flyktig
som eit lag støv:
Eit pust, det vil fly
og eg vil igjen vere fri!

No er eg kald,
alle molekyla er fastfrosne
og stivna, midt i dansen
Eg er eit stillbilete
av noko som ein gong var

Men barn, ikkje gråt,
for ved enden av denne vinteren
vil sola stige over fjella
og løfte av det kvite lakenet

Igjen vil varmen fylle atoma,
frå ytst til inst
og eg vil bli eit magasin
for den evige varmen
frå Han som knuste vinteren
og gav løftet om ein evig vår

Så barn, ikkje gråt,
men kvil her, i det kvite,
med håpet som hovudpute, for
eg kan allereie sjå
dei første strålane over fjella

1 kommentar: