lørdag 26. september 2020

Koble til

koblar til

medan prikkane glir sakte

over skjermen --


auga mine søker eit kompass

vegen eg går

er dekt av tåke og regn,

skoa våte, auga tørre

kleda klistrar seg til kroppen

og alt i meg

søker kontakt


koblar til

med falda hender

og eit hjarte som lengtar

heim


fredag 25. september 2020

det smale lyset langt der oppe

det er langt ned

til hjartet sine kjellaretasjar

og ingen stige opp att


berre dette svaiande tauet

eg kan halde fast i

og håpe

nokon vil finne 


og hale meg opp att



torsdag 24. september 2020

Gaupene

dei ville gaupene
på vegen til Jeriko

igjen og igjen
kan du skimte silhuetten mot månen
viss du går så stille
at føtene ikkje lagar lyd

om du ikkje finn ein gøymeplass
er bildet du såg
eit sikkert teikn på undergang

så kjem dei fram, frå alle kantar
lysande auge
blotta tenner
eit skin av lyst over ganglaget;
lukta av frykt frå huda di
er som bensin på bålet --

etterpå er du heldig
om du kan opne augelokka
om du kan merke sola som skin
og endå ein gong
kjenne den store tørsten etter vatn

livet er den einaste rikdomen du har att,
og det einaste det er verdt å ta vare på,
er du heldig
finn nokon den skatten du er
og vil berge i hamn
før den verdifulle gnisten er tapt
for alltid


onsdag 23. september 2020

Tovegsmonolog

akkurat som om nokon
tenkte ein tanke
som handla om deg     no

tenkte at du er ein person
det er mogleg å tenkje på
med glede

og denne gleda kan du merke
for den går begge vegar,
om du vil eller ikkje -
tanken er ein monolog for to

tanken lever ikkje aleine,
som hjartet alltid bankar i takt med noko anna
og ikkje slepp 

sjølv der grensa mellom huda og tanken
er eit hinder for beina, vil tanken sleppe gjennom
og gleda lyse som ein sluse
den kan vandre i


tirsdag 22. september 2020

Svev

eg har lenge streva med å nå

ned til bakken

unngå dette svevet

i luftlag utanfor meg sjølv


finne tilbake til mine gøymeplassar

i le for vindar, regn og lys


tilbake til den eg var

før verda tok tak

og dytta meg gjennom dør etter dør

ukjente rom, ukjente gater

ukjente tolkingar av inntrykk


ei ukjent utgåve av meg sjølv

og alt eg vil

er litt meir 

bakkekontakt




mandag 21. september 2020

Gjere alt

lenge før blomen visna

hadde eg festa den fast

inni fotoapparatet, som ein taus kopi

i mørket

 

kva skal eg med eit bilete av ein blome

tenkte eg, bladde gjennom minnebrikka

med utolmodige fingrar

haustfarga lenge før dei første vindane

 

visne hudceller regna som snø

over fotspora mine,

også dei feste til film, side om side

med strålande kronblad

og kontrasten gjer meg kvalm

 

eg kjenner avstandane i verda

som eit hammarslag mot beina i kroppen

og alt eg vil er å stogge

samtidig som eg aukar farten for å halde tritt

med meg sjølv

 

minnebrikka kastar eg i næraste søppeldunk

 

månen kan likevel ikkje bli meir rund enn rund

og blomen er snart død og fotspora snart vekke

og eg har det så innmari travelt

med å få gjort

 

alt

 

 

søndag 20. september 2020

Parallelle univers

livet er to ting, av og til fleire

på ein gong;

ein dans gjennom hagar, auge i auge

medan noko jobbar seg ut gjennom sjela

som slangar, et seg veg og legg etter seg slagg


det må me hanskast med seinare


når tempo i dansen vert senka

og dei store demningane brest

og alt me held att kjem styrtande til


så stille orda kan vere

og auga er endå i auga

når det vanskelege opnar døra


slik sett kan livet også vere berre ein ting

over alt det andre