torsdag 23. januar 2020

Ut i krigen

ta imot dei marsjerande grafema,
geledd på geledd
over papiret      - holdt!

venstre om
og på skulder penn,
kvil og kvil

så kan du inspisere dei stramme rekkene,
vandre mellom oppstilte framstillingar

børste støv av nokre buar,
helse høfleg på rette strekar
eller hudflette heile regimentet
på grunn av bagatellar

det er du som er generalen her,
det er du som styrer hæren
og kan gje marsjordren      - ut
til kamp mot kunnskapsløysa 

det er deg dei følgjer, du som set standarden
og skal vere den som leier an;

så: på skulder penn
høgre, venstre, høgre, venstre, høgre, venstre
og marsj!


onsdag 22. januar 2020

Merkedag

det er mange dagar etterpå,
svært mange dagar

lange dagar
og netter, så lange netter
og så mange

eg har mista teljinga

alt som tel no
er det neste steget
som vil vere endå eit steg lenger vekk
for også dette
er eit steg i tida     etterpå

eit vendepunkt,
eit augeblikk som aldri vil forsvinne
berre liggje der
som ein merkestein i fortida
og alt me kan gjere
er å leve endå ei natt, endå ein dag
i stadig større avstand


tirsdag 21. januar 2020

Mellom dørene

like brått som eg går inn døra
går eg ut att

høyrer ekkoet smelle
gjennom dei tomme korridorane
i tusenvis av år,
til lyden dør ut
bak ei stjerne langt borte

men før det,
før alt glir saman
til ei grå masse
vil eg teikne med store penslar
synge med høg stemme
lage ein ode til livet
med så mange fargar

frå første til siste vers

at ekkoet vert overdøyv
av eit halleluja



mandag 20. januar 2020

Overføring

du treng ikkje tru eit ord
av det eg skriv

du bør ikkje
tru eit ord
tru du meg
av det eg skriv, for

alt handlar om noko anna
enn di handfaste verd,
og det du trur
er dine eigne tankar

dei som dukkar opp
når du les det eg skriv

og dei kan du gjerne tru på


søndag 19. januar 2020

Håp





tanken om elva
kviler i sjølve elva, 
der draumen om elva oppstod
lenger oppe i dalen

ein gong gjekk du uti straumen
vatnet er blitt ditt liv

tanken om havet
kviler i hjartet av elva,
dit du går på dei svarte dagane
eller når frykta for straumen
grip deg

tanken om møtet mellom elv og hav
kviler i hjartet på mennesket i elva,
er som ei sikringsline
over avgrunnen,
ein tanke som kan lyfte og varme
under vinterisen på overflata

tanken om det som kjem, når elv og menneske møter hav
kviler der hjartet i mennesket er kapsla inn
i desse tynne silketrådane
som sikringslina er spunne av
og kapslar inn det varme, det trygge

let det kvile i seg sjølv
midt i straumen midt i elva
der mennesket drøymer om eit hav
og dei kallar det
håp


lørdag 18. januar 2020

Kor lenge?

kor lenge må me vente
på vindar som skal snu,
kor lenge vil bølgjene slå
før fjellet er borte

kor lenge må me pløye og hauste
før maten kjem av seg sjølv, kor
kan me finne eit utsiktspunkt
ingen kan rive ned

kor, og korleis, og kvifor
kjem sola til å stå opp siste gongen
før alt går under
og orkesteret spelar sitt rekviem
på veg mot natta

kor lenge vil me synke
før me vert fanga opp og sette på land
på ei ny strand -

fredag 17. januar 2020

Speidar

det bur ein fugl i kvart blikk,
ein syngande fugl
i kvart lengtande lysglimt på jorda

så opnar du auga
og slepp han ut i verda,
syng ein song om det vakre, let deg sjå
det store underet
i dei små tinga

om kvelden vender han heim,
lukkar seg inne bak trøytte augelokk,
heile natta kviskrar han
om det som skal kome