fredag 23. oktober 2020

Eg sa noko anna

eg misforstod det motsette

av det du meinte å ikkje seie,

slik at det me til saman hadde gløymt

var større enn summen av det me aldri hadde opplevd


heller ikkje eit felles minne kunne me dele

utan å miste halvparten av det me hugsa

og det dobbelte av det som ikkje skjedde


slik har me latt vere å byggje vår eiga historie;

ingen kan viske det ut eller endre det

utan å ville leggje til noko anna



torsdag 22. oktober 2020

Det du ville du skulle ville

du trudde at du lengta

etter noko å lengte etter

som ein dans inni ein dans

eller å synge om ein sang

frå eit hjarte for eit hjarte i eit hjarte

utan å vite at det du vil

er noko heilt anna


du vil synke stille inn

i andre armar, senke hjarterytmen

koordinert med ein større vilje

leggje av børa du ber

og berre vere den du ville vere

viss du var den du er


onsdag 21. oktober 2020

Tryggleik i tusen bitar

tryggleiken er skjør som krystall;

alt ser så fint og elegant ut

i utstillingshyllene


vakre vasar, vakre glas

vakre modellar av fuglar og dyr


forsiktig går me rundt

for ikkje å velte noko, ikkje vere den som lagar lyd

ikkje vere den

som knuser

freden


men så kan nokon opne døra

sleppe inn

ein okse


og alt me tenkjer på

er flukt og vern,

og tryggleiken ligg tilbake

som sukkerstrø i fotspora

på ein stad me aldri kjem attende til


det me har att

etterpå

er minna om alt det vakre

me ein gong kalla

kvardag



tirsdag 20. oktober 2020

Vår ven lengt

dette som bur i meg, og i deg

denne lengten me aldri kan setje ord på

berre leve med, side om side

lik ei sidevogn på livets motorsykkel

 

lengten som står og vinkar til oss

og ynskjer oss lukke til med dagen

når me traskar ut porten, endå

med søvnen som blindpassasjer i auga

 

lengten som sit og ventar på oss

stirar ut vindauga

og stadig vekk kikkar på klokka

 

lengten som opnar inngangsdøra

og smiler oss i møte

når me glir inn på tunet og stig av

dei usynlege hestane

 

lengten

som bur der me bur

og er der me er

og alltid sit og smiler sløvt

når auge møter auge over middagsbordet 


å, lengt, kan du vere eit tau

som bind oss fast

i dette sekundet?



mandag 19. oktober 2020

Eg stiller dei opp mot kvarandre;

likskapen mellom eit måkeskrik

og stemma som mumlar inst i øyret

når eg høyrer orda du lar vere å seie til meg

er påfallande stor


det er som akslingen i eit stort sykkelhjul

skramlar rundt, med øydelagde hjullager

og knekte spilar


nektar likevel å gje slepp 

på si eiga historie, held fast, knugande

med sanninga skjult mot hjartet

og auga på leiting etter ein utveg;


men orda dine kviler stille

i rommet der alle usagte ting bur

og alle mine protestar til tross

vil luftbølgjene aldri kome min veg



søndag 18. oktober 2020

Der me bur

kor i kroppen bur         du

som eg tiltalar og får svar ifrå

i meir eller mindre samsvar med mine spørsmål


orda kjem får både munn og nase og auge, 

og alle er samansmelta og overstrøydde med glitter


kor bur du, du som våga å utfordre mi einsemd

utan reservasjonar flytta du inn bak øyra

og let meg bli noko anna enn eg vart


for du bur i kroppen din ein stad

slik eg bur i min

og likevel

kan me kalla det eit kollektiv



lørdag 17. oktober 2020

Hjartet held handa

handa di greip om hjartet mitt

knuga det fast i søvnen,

let det vere ei hamn å ankre opp i

sidan verda elles er ukjent, grå og mystisk


handa di slapp aldri taket, sjølv

om blikket vandra vidare utover

til ei veksande verd

ekspanderande håp og vilje

til å vere ei brikke i det store spelet

og ein kan seie

at hjartet no har kapsla inn handa

og meir held deg enn omvendt

og strekk sine nervetrådar til brestepunktet

for å følgje deg kor enn du går


og du går

 

tilbake ligg hjartet mitt

bankar taktfast i eit heiarop

som ikkje vil stogge før heile eg

ikkje treng noko hjarte 

å fortøye meg til verda med lenger