fredag 19. mai 2017

Tilbake der vi var



ein gong svevde vi
over vatnet
var ikkje jord eller tid,

ein æveleg pust
ein tanke berre
hos Han som ser

og leia oss inn i bildet
som sårbare, fysiske
manifestasjonar av glede;

så vender vi tilbake dit
vi eingong var,
molekyla vil løyse seg opp

og Han som ser
fangar oss i svevet
byggjer alle ting om att i nåde



onsdag 17. mai 2017

Gå for fridom



steg for steg
fyller vi den asfalterte vegbana
der harde maskiner elles rullar
og orda plar vere få

no stegar vi framover
i samla flokk, ikkje taktfast
berre halvvegs regelbunde, oppstilt
etter sedvane og skikk

går framover i ordna uorden
mot eit felles mål
gjennom vårt daglege landskap;
det er her vi bur, her vi
lever, arbeider, pustar

i dag er musklane samla,
levande organismar på vandring;
vi går for fridom, vi går
for eit felles leve i fred



fredag 12. mai 2017

Kjærleik frå ei mor





er varm lava
strøymande over isbrear av frykt,
smeltar vekk den forferdeleg vonde
kvelande smerta som jagar gjennom blodet
men no
vert smerta sjølv jaga
av denne lavastraumen
av kjærleik frå ei mor

er lindrande vind
over aude ørkenlandskap av einsemd,
trøystar der håpet døydde og vener drog
og alt som står att er tørre stubbar
av det som ein gong var
men no
kjem vinden siglande
som eit levande plaster
frå pusten til ei mor


fredag 28. april 2017

Det vi bygde





1

det vi bygde
og tenkte skulle vare
snart rasar det saman
går tilbake
til støvet det kom frå

bak det heile er fjella tause vitne

husa vert tomme
søkk saman under børa
av tause stemmer, fråvær
av liv og varme
forsvinn med vinden
og regnet og tida

bak det heile er fjella tause vitne

så skal også dei ein dag vike grunnen,
smuldre til sandkorn
skylt vekk i straumar av vatn
og ført av garde med vinden
til berre det aude slettelandet ligg att

2

eg ser med undring på landskapet
ser kor det forvitrar
endrar form,
ser korleis tankane mine vert forma
av tida og rommet
og kor alle ting er ustødige, små
i møte med dette ufråvikelege 
som sliper verda ned
bit for bit

3

utan håpet 
om noko meir
ville denne tanken vore skremmande mørk,
eit skrekkscenario
i mi imploderande tru på verda

for når verda vaklar
vert ei anna tru ståande att


torsdag 27. april 2017

Reisa inn i boka





desse samankrølla tankane
som ein gong svevde
var abstrakte idear
i eit framand hovud

vart kjempa ned på papiret
vandra vegen
frå nevron til nevron
ut i fingrar som sprang over sider,
sette sine merke
i samsvar med idéen bak

no er orda ein motorveg
til eit framand land,
ei kartbok 
over framande landskap;

eg gjer klar nevrona
stiller meg open 
for ei koda reise
kviskrar
lyft meg, ta meg med
inn i din framande tanke -


tirsdag 11. april 2017

Lyset i mørket



i mørket pulserar
eit lys
like under overflata
av det synlege

ein dag
om ikkje lenge
vil det skine gjennom
bryte ut

knuse mørket
i tusen vikande fragment

fylle natta med nye lydar
nye songar
skine trea grøne, havet blått
og lengten raud
som kjærleik